۴۳۰

شاگرد تو میباشم گر کودن و کَژ پوزمتا زان لب خندانت، یک خنده بیاموزمای چشمه آگاهی، شاگرد نمیخواهی؟چه حیله کنم تا من، خود را به تو دردوزم؟باری ز شکاف دَر، برِّ رُخ تو بینمزان آتش دهلیزی، صد شمع برافروزمیک لحظه بری رَختم در راه که عَشّارمیک لحظه رَوی پیشم، یعنی که قَلاووزمگه در گنهم رانی ، گه سوی پشیمانیکژ کن سر و دنبم را من همزه ی مهموزمدر حوبه و در توبه چون ماهیِ بر تابهاین پهلو و آن پهلو بر تابه همیسوزمبر تابه توام گردان این پهلو و آن پهلودر ظلمت شب با تو براقتر از روزمبس کن همه تلوینم در پیشه و اندیشهیک لحظه چو پیروزه یک لحظه چو پیروزمحضرت مولاناعَشّار: باجگیر، راهدارقَلاووز: راهبر و محافظحوبه: حاجت و نیازتلوین: گوناگونی، طلب و دگرگونی + نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم دی ۱۴۰۲ ساعت 0:43 توسط بانوی عشق  |  ۴۳۰...

۴۳۰...

همی گویم و گفتهام بارهابُوَد کیش من، مِهر دلدارهاپرستش به مستی است در کیش مهربروناند زین جرگه هشیارهابه شادی و آسایش و خواب و خورندارند کاری دل افگارهابه جز اشک چشم و به جز داغ دلنباشد به دست گرفتارهاکشیدند در کوی دلدادگانمیان دل و کام، دیوارهاچه فرهادها مرده در کوههاچه حلّاجها رفته بر دارهاچه دارد جهان جز دل و مهر و یار؟مگر توده هایی ز پندارها!ولی راد مردان و وارستگاننبازند هرگز به مُردارهامِهین مهر ورزان که آزادهاندبریزند از دام جان، تارهابه خون خود آغشته و رفتهاندچه گلهای رنگین به جوبارهابهاران که شاباش ریزد سپهربه دامان گلشن ز رگبارهاکشد رخت، سبزه، به هامون و دشتزند بارگَه ،گل، به گلزارهانگارش دهد گلبن جویبارهادر آیینه ی آب، رخسارهارود شاخ گل در بر نیلفربرقصد به صد ناز، گلنارهادَرَد پرده ی غنچه را باد بامهَزار آورد نَغز گفتارهابه آوای نای و به آهنگ چنگخروشد ز سرو و سَمَن، تارهابه یاد خَم ابروی گل رخانبِکِش جام در بزمِ می خوارهاگره را ز راز جهان باز کنکه آسان کند باده، دشوارهاجز افسون و افسانه نَبوَد جهانکه بستند چشم خشایارهابه اندوه آینده خود را مبازکه آینده خوابی است چون پارهافریب جهان را مخور زینهارکه در پای این گل بود خارهاپیاپی بِکِش جام و سرگرم باشبِهِل، گر بگیرند بیکارهاعلامه سید محمد حسین طباطبایی ۴۳۰...